Με λένε Κατίνα. Είμαι 30 χρόνια καφετζού. Ξέρω το φλιτζάνι καλύτερα και από την παλάμη μου κι έχω πελάτες και πελάτισσες από όλα τα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης.
☕
— Γεια σου κυρα-Κατίνα! μου λέει.
— Κεριά και λιβάνια στο κεφάλι σου αφιονισμένε… κρατήθηκα δεν το ‘πα… Καλώς το ομορφόπαιδο της ελληνικής βουλής. Έλα κάθισε καρδιά μου! Τι έγινε; Πώς από εδώ;
— Έχω σκάσει βρε Κατίνα κι ήρθα να μου πεις τι βλέπεις!
— Κάθισε, πάρε μια ανάσα… Πιες πρώτα ένα κρύο νεράκι να σβήσει η φλόγα που σε καίει, και μετά θα σου φέρω το καφεδάκι σου. Και βάλε και μια βανίλια υποβρύχιο να πάνε κάτω τα φαρμάκια, γιατί έτσι είμαι εγώ, καρδιά έχω!
— Ευχαριστώ Κατίνα, αλλά βιάζομαι…
— Σιγά καλό μου, η βιασύνη είναι του διαβόλου. Πιες το νεράκι σου, φάε τη βανίλια σου, και μετά θα τα πούμε.
— (Ήπιε το νερό, έφαγε τη βανίλια, πήρε μια βαθιά ανάσα) Εντάξει, Κατίνα, είμαι έτοιμος.
— Μπράβο, έτσι! Τώρα πιες τον καφέ σου αργά-αργά, και όταν τελειώσεις, θα σου διαβάσω το φλιτζάνι.
☕
— Λοιπόν;
— Α πα πα καλέ… Να εδώ δίπλα στο μισοφέγγαρο το βλέπεις αυτό;
— Ναι, τι είναι;
— Ένας πολύ «ισχυρός», απ’ αυτούς που βλέπεις στις ειδήσεις, έχει τα ψιλά του με μια βουλευτίνα – νοστιμούλα, δραστήρια, ξέρεις. Αυτός με οικογένεια, εκείνη με σχέση πολύχρονη… Φαντάσου ότι βγήκαν για ποτό την περασμένη εβδομάδα και η γυναίκα άρχισε να του τα σκάει επειδή η κυρία του τού άλλαξε τα σχέδια για διακοπές! Του την έπεσε έξω φωνή, σηκώθηκε κι έφυγε! Από ό,τι έμαθα, η «νόμιμη» έχει άκρες σε πολύ ψηλό επίπεδο. Και η «άλλη» έμεινε με την καυτή σούπα…
— Μπα, δε με νοιάζει αυτός…
— Σε νοιάζει η νοστιμούλα;
— Άσε τις ερωτήσεις και πες μου τι άλλο βλέπεις κι άσε την νοστιμούλα, αυτή με 2 φάπες θα συνέλθει.
— Α πα πα! Σιγά καλό μου, και θα ξημερώσεις σε κανα κρατητήριο, μαζέψου…
— Έλα λέγε γιατί βιάζομαι…
— Το φλιτζάνι θέλει το χρόνο του…
— Τι άλλο βλέπεις;
— Βλέπω έναν ψηλό χτικιάρη να μιλάει… έλεγε σε φίλους του ότι οι εκλογές θα γίνουν το 2027. Μα… σε μια άλλη κουβέντα, είπε την αλήθεια: περιμένει να κάνουν τη «στραβή» οι απέναντι, για να πάει σε κάλπες Οκτώβριο-Νοέμβριο. Όπως είπε χαρακτηριστικά, θα τους πιάσει στον ύπνο, ειδικά αυτούς που το μόνο πρόγραμμά τους είναι η… εντιμότητά τους. Ποιον εννοεί;
— Που θες να ξέρω, κυρά μου;
— (Κεριά και λιβάνια ουρακοτάγκε) είπα από μέσα μου… Μάλιστα, για να δω παραπέρα τι γίνεται…
— Τι βλέπεις;
— Μέχρι πρότινος έλεγαν για χαλαρή ψήφο στην πρώτη κάλπη και φουλ επίθεση στη δεύτερη. Τώρα φοβούνται μήπως τα νούμερα της πρώτης δεν είναι καλά. Οπότε αποφάσισαν να δώσουν όλο το βάρος στην πρώτη Κυριακή! Βέβαια…καλέ ναι εδω δίπλα στο πουλί….είναι ξεκάθαρο!!!
— Δηλαδή, όλα είναι στο χέρι της πρώτης κάλπης;
— Έτσι λέει εδώ, αλλά εγώ βλέπω ότι ό,τι και να γίνει, τα λεφτά υπάρχουν μόνο όταν μας συμφέρουν…
— Δηλαδή;
— Α, είσαι και αργός!
— Άσε τα αστεία και πες…
— Βλέπω ένα θέατρο, μια παράσταση για παιδιά, κάτι σε σχολική γιορτή. Φανερά συγκινημένοι, μιλούν με τους άλλους γονείς, μακριά από πολιτικές. Και καλά έκαναν! Γιατί, ξέρεις, οι πολιτικοί είναι και άνθρωποι – όσο κι αν εμείς μερικές φορές το ξεχνάμε. Τέτοιες στιγμές είναι που μας θυμίζουν πως από πίσω τους έχουν οικογένειες, παιδιά, συγκινήσεις… Κρίμα που αυτές οι στιγμές είναι λίγες.
— Τι σχέση έχει αυτό βρε Κατίνα με εμένα;
— Παιδιά δεν έχεις κι εσύ ομορφόπαιδο;
— Ναι, έχω.
— Γι’ αυτό στο λέω! Να τα πας σε θέατρο! Μπορεί να σου ανοίξει η τύχη. Να βρεις κανα σταυρό. Ψήφος θα ‘ναι, βαφτιστικός θα ‘ναι, δεν ξέρω… σταυρός θα είναι πάντως.
— Λες βρε Κατίνα;
— Εγώ δε λέω τίποτα. Το φλιτζάνι τι λέει…
☕
— Και μες στο άλλους βλέπεις κάτι;
— Αμ, πώς! Φωτιές! Πολλές φωτιές, σε σημείο βοήθεια καιγόμαστε!
— Ποιες φωτιές;
— Μια κυρία με τις καμέλιες κι ένας κύριος με τα βιολιά – κοκκίνοι είναι σαν τον Μαρινάκη όταν τον έβρισε ο Δημητριάδης. Δεν θέλουν να την βλέπουν ούτε ζωγραφιστή. Με κάποια φουρκισμένοι είναι και βλέπω να σπάει το γλυκό στα τρία…
— Κρίμα να χαλάσει η όμορφη παρέα…
— Όμορφη; Αχ, βρε ομορφόπαιδο, στην πολιτική οι παρέες είναι σαν τα φλιτζάνια: μια λάθος κίνηση και σπάνε!
— Και ο μπάρμπας τι κάνει;
— Τσουκού-τσουκού, μιλάει δεξιά κι αριστερά. Ακούω ότι έχει βάλει στο μάτι μια κόρη πρώην υπουργού. Την θυμάμαι εγώ από μια εφημερίδα που δούλευα παλιά. Μπήκε βίσμα, της ζήτησα να γράψει 100 λέξεις, το έκανε, το βάλαμε και την επόμενη μέρα ήρθε με την απαίτηση: «Πού είναι το όνομά μου; Εγώ είμαι κόρη υπουργού!» Της είπα πως σε τέτοια μικρά κείμενα δεν μπαίνουν ονόματα, αλλά αυτή επέμενε ότι το όνομά της πουλάει… Τα «αύριο» ήταν λίγα γι’ αυτήν, όσο λίγα ήταν και τα ψωμιά του μπαμπά της.
— Και τώρα πού το πάει αυτό, Κατίνα;
— Το πάω στο ότι τίποτα δεν μένει κρυφό για πάντα, ομορφόπαιδο. Κάποια πράγματα, αργά ή γρήγορα, ξαναβγαίνουν στην επιφάνεια… σαν τα κατακάθια του καφέ!
☕
— (Χαμογέλασε πικρά) Πλήρωσε, άφησε και φιλοδώρημα – καλό παιδί, να μη το πω; – και σηκώθηκε να φύγει. Στην πόρτα γύρισε και με κοίταξε.)
— Κατίνα, εσύ πιστεύεις ότι θα αλλάξουν τα πράγματα;
— Κοίτα να δεις, καλό μου… Ο καφές έχει την ίδια γεύση 30 χρόνια τώρα. Τα πολιτικά έχουν επίσης την ίδια γεύση. Τα πρόσωπα αλλάζουν, τα σκηνικά μένουν. Αυτό που αλλάζει είναι τι κάνεις εσύ με το φλιτζάνι σου. Θα το αφήσεις να κρυώσει ή θα το πιεις ζεστό, όσο είναι η ώρα του;
— Άντε, γεια σου Κατίνα…
— Γεια σου, ομορφόπαιδο. Την άλλη εβδομάδα πάλι εδώ… να φέρεις και καμιά ιστορία να μου πεις, γιατί εγώ τις λέω αλλά κανείς δεν μου φέρνει!
«Έφυγε. Έμεινα μόνη μου με τα φλιτζάνια. Έπλυνα τα δικά του, τα έβαλα στη θέση τους κι έριξα άλλη μια ματιά στο δικό μου. Που να φανταζόμουν ότι την άλλη μέρα θα ‘ρχόταν ο άλλος, ο ξανθός, ο τσαχπίνης, να μου πει εκείνο το απίστευτο για τη θαλαμηγό και την κυρία με το καπέλο… Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία… για την άλλη εβδομάδα.»
