Για την καρέκλα κάποιοι μπορούν να θυσιάσουν ακόμη και την πατρίδα — αρκεί να μη χαλάσει η εικόνα τους
Δημήτρης Γιαλουράκης | 17 Αυγούστου 2026 ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ
- Η Τουρκία ανακήρυξε δύο «εθνικά θαλάσσια πάρκα» σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, φτάνοντας μέχρι το Καστελλόριζο.
- Η ελληνική πλευρά χαρακτήρισε τις κινήσεις παράνομες, αλλά η πολιτική αντίδραση υπήρξε σχεδόν ανύπαρκτη.
- Την ώρα της τουρκικής πρόκλησης, η Ελλάδα καιγόταν – και κάποιοι πολιτικοί έκαναν διακοπές.
- Το κείμενο θέτει το ερώτημα: πατριωτισμός ή προσήλωση στην καρέκλα;
Η Τουρκία αποφάσισε να ανακηρύξει δύο «εθνικά θαλάσσια πάρκα». Το ένα στον Βορειοανατολικό Αιγαίο. Το άλλο στην Ανατολική Μεσόγειο, σε μια χάραξη που φτάνει μέχρι την περιοχή του Καστελλόριζου. Δεν πρόκειται για κάποια αυθόρμητη οικολογική ευαισθησία της Άγκυρας. Οι τουρκικές αποφάσεις έχουν σαφή γεωπολιτική διάσταση και η ελληνική πλευρά τις χαρακτήρισε παράνομες, επισημαίνοντας ότι εκτείνονται πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων και σε περιοχές ελληνικής υφαλοκρηπίδας.
Και τι έκανε το ελληνικό πολιτικό σύστημα;
Εδώ αρχίζει η πραγματικά ενδιαφέρουσα ιστορία.
Γιατί την ώρα που η Τουρκία έκανε την κίνησή της, η Ελλάδα καιγόταν.
Κυριολεκτικά.
Και κάποιοι από εκείνους που έχουν μάθει να μας μιλούν για «πατρίδα», «εθνική υπερηφάνεια», «κυριαρχικά δικαιώματα» και «κόκκινες γραμμές» είχαν βρει, φαίνεται, σημαντικότερα πράγματα να κάνουν.
Διακοπές.
Μπάνιο.
Μαγιό.
Αετό.
Και, φυσικά, λίγη απολύτως απαραίτητη πολιτική σιωπή.
Γιατί μπορείς να μην έχεις χρόνο για την πατρίδα.
Αρκεί να έχεις χρόνο για την καρέκλα.
Η σιωπή έχει κι αυτή πολιτικό χρώμα
Δεν ζητά κανείς από τα κόμματα να κηρύξουν πόλεμο στην Τουρκία.
Δεν ζητά κανείς να σηκωθούν τα αεροπλάνα.
Δεν ζητά κανείς να φορέσουν κράνος και να πάνε στο Καστελλόριζο.
Μια ανακοίνωση ζητάμε.
Μια καθαρή πολιτική θέση.
Ένα «είμαστε εδώ».
Ένα «αυτό δεν γίνεται αποδεκτό».
Ένα «η Ελλάδα δεν θα αφήσει την Άγκυρα να δημιουργεί πολιτικά τετελεσμένα».
Αλλά ούτε αυτό;
Τόσο δύσκολο είναι;
Φαίνεται πως είναι.
Ειδικά όταν η ανακοίνωση μπορεί να ενοχλήσει.
Όταν μπορεί να χαλάσει τις ισορροπίες.
Όταν μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα.
Όταν μπορεί να χρειαστεί αύριο να εξηγήσεις γιατί είπες αυτά που είπες.
Τότε ο πατριωτισμός γίνεται ξαφνικά πολύ… διακριτικός.
Όλοι πατριώτες μέχρι να χρειαστεί να το αποδείξουν
Είναι εντυπωσιακό.
Στην Ελλάδα έχουμε εκατοντάδες ανθρώπους που είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν την πατρίδα.
Στα λόγια.
Στα πάνελ.
Στις ομιλίες.
Στα συνέδρια.
Στα social media.
Στις επετείους.
Εκεί υπάρχει άφθονος πατριωτισμός.
Όταν όμως η πραγματικότητα χτυπήσει την πόρτα, ξαφνικά επικρατεί μια αξιοθαύμαστη σιωπή.
Και είναι τότε που καταλαβαίνεις κάτι πολύ απλό:
Άλλο να αγαπάς την πατρίδα και άλλο να αγαπάς την πολιτική σου θέση μέσα σε αυτήν.
Το πρώτο απαιτεί θάρρος.
Το δεύτερο απαιτεί απλώς καλό timing.
Η καρέκλα πάνω απ’ όλα
Γιατί ας μην κοροϊδευόμαστε.
Στην πολιτική υπάρχουν άνθρωποι που είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν πολλά.
Την αξιοπρέπειά τους.
Τις αρχές τους.
Τις παλιές τους δηλώσεις.
Τους φίλους τους.
Τους συνεργάτες τους.
Την ιδεολογία τους.
Μερικοί, αν χρειαστεί, μπορούν να θυσιάσουν και τη μάνα τους.
Αρκεί να μη θυσιάσουν την καρέκλα.
Και αυτό δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση.
Αφορά και εκείνους που περιμένουν να κυβερνήσουν.
Εκείνους που καταγγέλλουν την κυβέρνηση για τα πάντα, αλλά όταν έρχεται μια σοβαρή εθνική πρόκληση ανακαλύπτουν ξαφνικά την αξία της… σιωπής.
Αφορά και τους επίδοξους αρχηγούς.
Και τους επαγγελματίες πατριώτες.
Και εκείνους που έχουν κάνει την εθνική ευαισθησία επαγγελματικό τίτλο.
Γιατί ο πραγματικός πατριωτισμός δεν μετριέται όταν χειροκροτούν.
Μετριέται όταν πρέπει να μιλήσεις ενώ θα προτιμούσες να σωπάσεις.
Η Τουρκία κινείται. Εμείς περιμένουμε το briefing.
Η Άγκυρα είχε προαναγγείλει εδώ και καιρό τη δημιουργία των θαλάσσιων πάρκων. Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία.
Η Τουρκία σχεδιάζει, χαρτογραφεί, ανακοινώνει και επιχειρεί να ενσωματώνει τις θέσεις της στη διεθνή συζήτηση.
Η Ελλάδα γνωρίζει το παιχνίδι.
Και όμως, όταν έρχεται η ώρα της πολιτικής αντίδρασης, μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου μοιάζει να περιμένει πρώτα να δει τι θα πει ο άλλος.
Μην τυχόν και μιλήσει πρώτος.
Μην τυχόν και εκτεθεί.
Μην τυχόν και του χρεώσουν «υπερβολική ρητορική».
Μην τυχόν και χαλάσει το αφήγημα.
Κι έτσι, μέσα στην αγωνία να μη γίνει κανείς πολιτικά δυσάρεστος, καταλήγουμε να γινόμαστε όλοι εθνικά αδιάφοροι.
Δεν ζητάμε πατριωτικές κορώνες. Ζητάμε στοιχειώδη αξιοπρέπεια.
Το ζητούμενο δεν είναι ποιος θα φωνάξει περισσότερο.
Ούτε ποιος θα χρησιμοποιήσει τις πιο βαριές λέξεις.
Ούτε ποιος θα ανεβάσει την πιο εντυπωσιακή φωτογραφία με φόντο τη σημαία.
Το ζητούμενο είναι να υπάρχει πολιτικό αντανακλαστικό.
Να υπάρχει η στοιχειώδης αντίληψη ότι όταν η Τουρκία κάνει μια κίνηση που αφορά το Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και το Καστελλόριζο, δεν μπορεί η πολιτική Ελλάδα να συμπεριφέρεται σαν να μην συνέβη τίποτα.
Και κυρίως δεν μπορεί να θυμάται την πατρίδα μόνο όταν αυτή προσφέρει ψήφους.
Γιατί η πατρίδα δεν ψηφίζει. Οι πολίτες ψηφίζουν.
Αυτό ίσως είναι το πιο δύσκολο μάθημα.
Η πατρίδα δεν ψηφίζει.
Οι πολίτες ψηφίζουν.
Και γι’ αυτό κάποιοι πολιτικοί αγαπούν περισσότερο την εικόνα της πατρίδας παρά την ίδια την πατρίδα.
Η εικόνα φέρνει ψήφους.
Η πραγματική υπεράσπιση συμφερόντων μπορεί να φέρει κόστος.
Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η διαφορά.
Ανάμεσα στον πατριώτη και στον πατριδοκάπηλο.
Ανάμεσα στον πολιτικό που υπηρετεί μια χώρα και στον πολιτικό που χρησιμοποιεί τη χώρα για να υπηρετήσει τον εαυτό του.
Γι’ αυτό και σήμερα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία ποιος έβγαλε την καλύτερη ανακοίνωση.
Έχει σημασία ποιος δεν μίλησε.
Ποιος δεν βρήκε ούτε πέντε λεπτά.
Ποιος προτίμησε τη σιωπή.
Ποιος περίμενε να δει προς τα πού θα φυσήξει ο αέρας.
Και ποιος θυμήθηκε την πατρίδα όταν τελείωσαν οι διακοπές.
Γιατί μπορεί η Ελλάδα να καιγόταν.
Μπορεί η Τουρκία να χάραζε τις δικές της γραμμές.
Μπορεί το Καστελλόριζο να βρισκόταν ξανά στο επίκεντρο.
Αλλά ευτυχώς κάποιοι είχαν άλλες προτεραιότητες.
Το μαγιό δεν περιμένει.
Η καρέκλα επίσης.
Η πατρίδα;
Αυτή μπορεί να περιμένει μέχρι γυρίσουν οι πολιτικοί ταγοί από την θερινή τους ραστώνη.
