Η απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη και η είδηση της πλασμαφαίρεσης φέρνουν στην επιφάνεια ένα ερώτημα που αφορά όλους μας: πόσο ενημερωμένοι είμαστε όταν παραδίδουμε το σώμα μας σε μια επεμβατική ιατρική πράξη, και πόσο εύκολα εμπιστευόμαστε έναν χώρο επειδή απλώς λειτουργεί.
Κωνσταντίνα Μίχου | 11.09.2026 |Απόψεις
Η είδηση της απώλειας του Γιώργου Μαζωνάκη μας πάγωσε όλους. Ένας άνθρωπος γεμάτος ενέργεια, μια γνώριμη φωνή δεκαετιών, έφυγε ξαφνικά μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Και στο άκουσμα της λέξης πλασμαφαίρεση, οι περισσότεροι από εμάς χρειαστήκαμε μια αναζήτηση στο διαδίκτυο για να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται.
Δεν γνωρίζουμε και δεν μας πέφτει λόγος να γνωρίζουμε, τους προσωπικούς ή ιατρικούς λόγους για τους οποίους βρέθηκε σε εκείνο το ιατρείο. Η πλασμαφαίρεση ωστόσο, είναι μια εξειδικευμένη, επεμβατική διαδικασία, γνωστή κυρίως για τη χρήση της σε σοβαρές παθήσεις, όπως οι λευχαιμίες ή τα αυτοάνοσα νοσήματα.
Όμως, το σοκ της είδησης φέρνει στην επιφάνεια ένα ευρύτερο, σχεδόν “υπαρξιακό” ερώτημα για όλους εμάς, τους “έξω από τον χορό”.
Πώς φτάνουμε τελικά σε μια τέτοια απόφαση; Πολύ συχνά, η διαδρομή ξεκινάει “από στόμα σε στόμα”. Κάποιος γνωστός μας σύστησε ένα ιατρείο, κάποιος μας είπε για μια “πρωτοποριακή θεραπεία”, κι εμείς περνάμε την πόρτα με μια αφοπλιστική αίσθηση ασφάλειας. Θεωρούμε αυτονόητο ότι εφόσον ένας χώρος λειτουργεί, διαθέτει και τις απαραίτητες άδειες ή τις υποδομές για να διαχειριστεί μια “εξαιρετική” κατάσταση, μια επιπλοκή.
Κι όμως, τα ερωτηματικά που εγείρονται τώρα για το αν το συγκεκριμένο ιατρείο ήταν καν αδειοδοτημένο για μια τόσο εξειδικευμένη πράξη, αποκαλύπτουν μια τρομακτική πλευρά της άγνοιάς μας.
Πόσο ενημερωμένοι είμαστε πραγματικά όταν αφήνουμε το σώμα μας στα χέρια μιας ιατρικής διαδικασίας; Ως απλοί πολίτες, τείνουμε να κινούμαστε με μια τυφλή εμπιστοσύνη στις συστάσεις. Υπογράφουμε χαρτιά συναίνεσης που σπάνια διαβάζουμε, ξαπλώνουμε σε πολυθρόνες ιατρείων και θεωρούμε δεδομένο ότι όλα θα πάνε καλά, επειδή απλώς “έτσι γίνονται αυτά”.
Ξεχνάμε όμως ότι η ιατρική παραμένει μια παρέμβαση στον ανθρώπινο οργανισμό. Και όταν μια επεμβατική πράξη γίνεται εκτός των αυστηρά οργανωμένων νοσοκομειακών δομών, το αστάθμητο ρίσκο πολλαπλασιάζεται.
Δεν χρειάζεται να είσαι γιατρός για να νιώσεις το μάταιο της υπόθεσης. Η απώλεια αυτή είναι μια σκληρή υπενθύμιση ότι η απόλυτη ασφάλεια είναι μια αυταπάτη. Στην ερώτηση για το τι είναι τελικά 100% ασφαλές όταν παραδίδεις το σώμα σου σε μια επεμβατική πράξη, η απάντηση παραμένει μία: Τίποτα.
