Έφυγε ο Λάκης Χαλκιάς – Η φωνή που ένωσε το δημοτικό με το λαϊκό τραγούδι σε ηλικία 82 ετών

Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος ερμηνευτής Λάκης Χαλκιάς, σε ηλικία 82 ετών. Η είδηση του θανάτου του έγινε γνωστή από την οικογένειά του, η οποία εξέφρασε τη θλίψη της για την απώλεια, με την ημερομηνία και την ώρα της κηδείας να ανακοινώνονται σύντομα. Ο Λάκης Χαλκιάς υπήρξε μια από τις σημαντικές μορφές της ελληνικής παραδοσιακής και λαϊκής μουσικής, αφήνοντας ανεξίτηλο το στίγμα του στην ελληνική μουσική ιστορία.

Γεννημένος στα Ιωάννινα στις 30 Αυγούστου 1943, ο Λάκης Χαλκιάς (πραγματικό όνομα: Μιχάλης Χαλκιόπουλος) έφερε στους ώμους του τη βαριά κληρονομιά της μεγαλύτερης ίσως μουσικής οικογένειας της χώρας. Ήταν η τέταρτη γενιά της θρυλικής δυναστείας των Χαλκιάδων και γιος του ξακουστού κλαρινίστα Τάσου Χαλκιά.

Μια ζωή γεμάτη μουσική

Η επαφή του με τη μουσική ξεκίνησε πρακτικά από την κούνια. Σε ηλικία μόλις 7 ετών άρχισε να ασχολείται ενεργά με το τραγούδι, ενώ ως πολυοργανίστας έμαθε να παίζει άψογα κιθάρα, μπουζούκι, λαούτο, τζουρά και ούτι.

Στα 16 του χρόνια ξεκίνησε να εργάζεται ως επαγγελματίας μουσικός, εντυπωσιάζοντας με την ωριμότητά του. Μόλις δύο χρόνια αργότερα, στα 18 του, ηχογράφησε τους πρώτους του δίσκους στην εμβληματική εταιρεία Columbia, με δημιουργίες του Θεόδωρου Δερβενιώτη και του Κώστα Βίρβου.

Τη «χρυσή» δεκαετία του 1960 (1961-1967), το ταλέντο του τον έφερε στα πάλκα δίπλα στα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου. Συνεργάστηκε με μεγαθήρια όπως η Σωτηρία Μπέλλου, ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και ο Γιώργος Ζαμπέτας, ενώ συνυπήρξε με ρεμπέτες-ορόσημα όπως ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Γιάννης Παπαϊωάννου και ο Βασίλης Τσιτσάνης.

«Με μακρά πορεία στη δισκογραφία και τις ζωντανές εμφανίσεις, άφησε το δικό του αποτύπωμα στη διατήρηση και την ανάδειξη της ελληνικής μουσικής παράδοσης»

Από τα πάλκα στην Κάρνεγκι Χολ

Η περίοδος 1967-1971 τον βρήκε στις ΗΠΑ και τον Καναδά, όπου το καλλιτεχνικό του εκτόπισμα φάνηκε μέσα από τη συνεργασία του με τον παγκοσμίου φήμης ηθοποιό Άντονι Κουίν, σε τηλεοπτική παρουσίαση του «Ζορμπά» (σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη) για δίκτυο του Σακραμέντο της Καλιφόρνιας.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1971, η καριέρα του απογειώθηκε μέσα από τη μνημειώδη συνεργασία του με τον συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο. Το 1974, η ιστορική περιοδεία στην Αμερική με το συγκρότημα του Γιάννη Μαρκόπουλου, στο πλευρό του Νίκου Ξυλούρη και του Χαράλαμπου Γαργανουράκη, τον έφερε να τραγουδά σε μυθικούς χώρους όπως το Carnegie Hall και το Lincoln Center της Νέας Υόρκης, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης στην ομογένεια.

Το 1984 δέχτηκε την πρόταση να μελοποιήσει αποσπάσματα από την «Ιλιάδα» του Ομήρου, ενώ τον ίδιο χρόνο εμφανίστηκε στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού με την «Οδύσσεια» του Ν. Καζαντζάκη σε μουσική Νίκου Μαμαγκάκη. Η ζωντανή καλλιτεχνική του δραστηριότητα υπήρξε ιλιγγιώδης, αριθμώντας πάνω από 2.000 συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, τις οποίες παρακολούθησαν περισσότεροι από 9,5 εκατομμύρια θεατές.

Η πολιτική του ταυτότητα

Ο Λάκης Χαλκιάς υπήρξε πάντα ταγμένος και συνεπής στα πιστεύω του, όντας σταθερά στο πλευρό του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ), με το οποίο είχε κατέλθει και ως υποψήφιος βουλευτής στις εθνικές εκλογές του 2007. Μια «πολυεδρική ερμηνευτική προσωπικότητα, με σπάνιο μέταλλο και πλούσια εκφραστική γκάμα, που σέρνει μαζί της καταβολές αιώνων».

Μια ανεξίτηλη παρακαταθήκη

Ο Λάκης Χαλκιάς υπήρξε μια πολυσχιδής προσωπικότητα που τόλμησε να «παντρέψει» το δημοτικό, το ρεμπέτικο και το λεγόμενο έντεχνο λαϊκό τραγούδι. Το έργο του αποτελεί μια ανεξίτηλη πολιτιστική παρακαταθήκη, που θα συνεχίσει να ενώνει το χθες με το αύριο της ελληνικής μουσικής ιστορίας.

Η απώλειά του αφήνει ένα κενό στο ελληνικό τραγούδι, αλλά η φωνή του θα παραμείνει ζωντανή μέσα από τις ηχογραφήσεις και τις αναμνήσεις όσων τον αγάπησαν.