Της πήρε την αντιπροεδρία, έχασε το επικρατείας και έφυγε: Το πραγματικό παρασκήνιο της ρήξης Κασσελάκη-Τζάκρη

Όταν ο Κασσελάκης αποφάσισε να «μαζέψει» το κόμμα και η Τζάκρη βρέθηκε χωρίς αντιπροεδρία, χωρίς επικρατείας και χωρίς λόγο να μένει

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας ρήξης

Σε μια κίνηση που, αναμφίβολα, συνιστά επίδειξη ισχύος από τον Στέφανο Κασσελάκη, ο πρόεδρος των Δημοκρατών ζήτησε την Κυριακή την παραίτηση της Θεοδώρας Τζάκρη από τη θέση της Αντιπροέδρου. Η κ. Τζάκρη, ωστόσο, δεν περιορίστηκε σε αυτό: αποχώρησε από το κόμμα συνολικά, καταγγέλλοντας «δεξιά απόκλιση» και δηλώνοντας Ανεξάρτητη Βουλευτής Πέλλας. Η διαφορά ανάμεσα σε αυτό που της ζητήθηκε και σε αυτό που έκανε είναι το κλειδί για να καταλάβει κανείς τι πραγματικά συνέβη.

Διότι, ας είμαστε ειλικρινείς: η απώλεια της αντιπροεδρίας δεν είναι απλώς ένας τίτλος που χάνεται – είναι η απώλεια της προοπτικής για μια εκλόγιμη θέση στο επικρατείας. Για μια πολιτικό με 23 χρόνια κοινοβουλευτικής παρουσίας, αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ο λόγος για τον οποίο η παραίτηση από το αξίωμα έγινε αποχώρηση από το κόμμα. Όταν χάνεις το προνομιακό πεδίο, δεν έχεις λόγο να μένεις. Και η κ. Τζάκρη το έκανε πράξη μέσα σε λίγες ώρες.

Η ειρωνεία με τον Χατζιδάκι και τα δημοσιεύματα για το ΠΑΣΟΚ

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, εξάλλου, το γεγονός ότι μια πολιτικός που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερή –ή έστω κεντροαριστερή– επικαλείται τον Μάνο Χατζιδάκι, έναν δημιουργό γνωστό για τις δεξιές του ιδεολογικές καταβολές και την απέχθειά του προς τον λαϊκισμό, προκειμένου να καταγγείλει τη «δεξιά απόκλιση» του αρχηγού της. Το παράθεμα «όταν συνηθίζεις το τέρας αρχίζεις να του μοιάζεις» μπορεί να είναι εντυπωσιακό ως ρητορικό εύρημα, αλλά η χρήση του από μια αυτοδηλούμενη σοσιαλίστρια για να πλήξει έναν πρώην σύμμαχο δημιουργεί, ομολογουμένως, μια αμηχανία – αν όχι μια αντίφαση.

Την ίδια στιγμή, ωστόσο, παραμένουν αναπάντητα τα ερωτήματα γύρω από τα δημοσιεύματα που ήθελαν την κ. Τζάκρη να συζητά με το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη για ενδεχόμενη συνεργασία – ως συνεργαζόμενη βουλευτής, προκειμένου να παρακαμφθεί και το γνωστό εσωτερικό «κόλλημα» του κόμματος για τις θητείες. Η ίδια δεν τα έχει διαψεύσει ποτέ ευθέως. Και αυτό, αναμφίβολα, βαραίνει την αξιοπιστία της καταγγελίας περί «δεξιάς απόκλισης»: αν ο Κασσελάκης γίνεται δεξιός, το ΠΑΣΟΚ τι είναι;

Το παιχνίδι ισχύος πίσω από τις λέξεις

Αυτό που βλέπουμε, στην πραγματικότητα, είναι ένα κλασικό παιχνίδι ισχύος. Ο κ. Κασσελάκης, στην προσπάθειά του να οριοθετήσει το κόμμα του ως «φιλελεύθερο κέντρο» και να απομακρυνθεί από την παραδοσιακή αριστερή ρητορική που κουβαλούν στελέχη προερχόμενα από τον ΣΥΡΙΖΑ, αποφάσισε να κόψει τον ομφάλιο λώρο με την κ. Τζάκρη. Της ζήτησε να παραιτηθεί από αντιπρόεδρος – μια κίνηση που, στην ουσία, της αφαιρούσε κάθε προοπτική για ασφαλή εκλογική έξοδο.

Εκείνη, αντιλαμβανόμενη ότι χάνει το παιχνίδι, επέλεξε να φύγει χτυπώντας την πόρτα – και μάλιστα με βαριά ιδεολογική σκευή. Το αφήγημα της «δεξιάς απόκλισης» είναι βολικό: της επιτρέπει να εμφανιστεί ως θεματοφύλακας της αριστερής καθαρότητας, την ίδια στιγμή που εκείνη αφήνει να αιωρούνται τα σενάρια περί ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν ο Κασσελάκης έγινε ξαφνικά δεξιός – είναι αν η κ. Τζάκρη θα είχε αποχωρήσει αν διατηρούσε την αντιπροεδρία και το επικρατείας. Και η απάντηση, όπως την υπονοεί η ίδια η σειρά των γεγονότων, είναι μάλλον όχι.

«Σκέφτηκα πολύ πριν αποφασίσω ότι δεν μπορώ να συμπορεύομαι με τον Στέφανο Κασσελάκη» – η φράση-κλειδί που δείχνει ότι η απόφαση ελήφθη όταν πια δεν υπήρχε άλλη επιλογή.