«Πω Πω Πω τι βλέπω!»
Με λένε Κατίνα.
Είμαι καφετζού.
Τριάντα χρόνια τώρα κοιτάζω φλιτζάνια.
Έχω δει ανθρώπους να φεύγουν, να γυρνάνε, να ξαναφεύγουν, να αλλάζουν γνώμη πριν καν πιουν τον καφέ.
Αλλά αυτό που βλέπω τώρα, μάτια μου, δεν το ‘χω ξαναδεί.
Βλέπω αποχωρήσεις.
Πολλές αποχωρήσεις.
Κάθε μέρα κι από μία.
Σαν τα γκαρσόνια σε κακό μαγαζί.
Κάθομαι εδώ, στο τραπέζι μου, και κοιτάζω τα κατακάθια.
Έρχεται ο ένας. Φεύγει ο άλλος.
Ο ένας λέει «έφυγα για τις αρχές μου».
Ο άλλος λέει «έφυγα για το μέλλον του τόπου».
Ο τρίτος λέει «έφυγα γιατί ο αρχηγός πήγε στον Άδωνι».
Κι εγώ η καημένη κοιτάζω το φλιτζάνι και λέω: μωρέ, σανό είναι όλα.
Σανό.
Το παλιό το καλό. Το ορθόδοξο!
Αυτό που ταΐζουν τον κόσμο τόσα χρόνια.
«Φεύγω για ιδεολογικούς λόγους».
«Φεύγω για να σώσω την πατρίδα».
«Φεύγω γιατί δεν με χωρά το κόμμα».
Μα εγώ, μάτια μου, το φλιτζάνι το κοιτάζω.
Και το φλιτζάνι δεν βλέπει ιδέες.
Το φλιτζάνι βλέπει καρέκλες.
«Αυτοί που φεύγουν δεν είναι ήρωες. Είναι άνθρωποι που είδαν ότι η καρέκλα τους τρίζει και ψάχνουν άλλη. Το φλιτζάνι δεν λέει ποτέ ψέματα.»
Πάρτε τον έναν.
Αυτόν με το μικρόφωνο.
Που έλεγε, έλεγε, έλεγε.
Και στο τέλος έφυγε.
«Δεν μπορώ να εκφράζω τη γραμμή του κόμματος», είπε.
Και τον ρωτάω εγώ η καημένη: «Και πού πας, μωρέ;»
«Στην ΕΛ.Α.Σ.»
«Μα εσύ έλεγες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα σου».
«Ναι, αλλά τώρα άλλαξα γνώμη».
Άλλαξε γνώμη ο άνθρωπος.
Σαν τα εσώρουχα.
Μετά πάρτε τον άλλον.
Αυτόν από την Ανατολική Αττική.
Που σηκώθηκε κι έφυγε.
«Παραιτούμαι από βουλευτής», είπε.
«Επιστρέφω την έδρα στο κόμμα».
Ωραίος ο άνθρωπος.
Τον ρωτάω: «Και πού πας;»
«Στην ΕΛ.Α.Σ.»
«Μα κι εσύ;»
«Ναι, κι εγώ. Είναι το μέλλον».
Το μέλλον, λέει.
Σαν να λέμε, το μέλλον είναι εκεί που έχει καρέκλα.
Κι εγώ η καημένη κοιτάζω το φλιτζάνι και λέω:
«Μωρέ, προκοπή βλέπετε πουθενά;»
Γιατί εγώ δεν βλέπω.
Βλέπω ανθρώπους να τρέχουν πέρα δώθε.
Σαν τα μυρμήγκια όταν τους χαλάς τη φωλιά.
Αλλά προκοπή;
Πού είναι η προκοπή;
Πού είναι το σχέδιο;
Πού είναι η δουλειά που θα φέρει ανάπτυξη;
Πού είναι η πολιτική που θα ρίξει τις τιμές;
Πουθενά.
Το φλιτζάνι είναι άδειο.
Τα σημάδια στο φλιτζάνι που λένε «σανό»:
- Όταν ακούς «φεύγω για τις αρχές μου» αλλά το φλιτζάνι δείχνει ότι απλώς βρήκες αλλού καρέκλα.
- Όταν η αντιπολίτευση αλλάζει πρόσωπα πιο συχνά απ’ ό,τι η κυβέρνηση υπουργούς.
- Όταν όλοι μιλάνε για «ενότητα» και «μέλλον» αλλά κανείς δεν λέει τι θα κάνει για την ακρίβεια.
- Όταν το φλιτζάνι σου έχει περισσότερες στροφές κι από την Κακιά Σκάλα.
- Όταν κοιτάζεις γύρω σου και βλέπεις μόνο σανό – και πουθενά προκοπή.
Να σας πω κάτι και να το θυμάστε.
Το φλιτζάνι δεν λέει ψέματα.
Τριάντα χρόνια τώρα, ό,τι είδα, βγήκε.
Και τώρα βλέπω αποχωρήσεις.
Βλέπω ανθρώπους να μαζεύουν τα πράγματά τους.
Βλέπω κόμματα να αδειάζουν.
Αλλά προκοπή;
Προκοπή δεν βλέπω.
Και ξέρετε γιατί;
Γιατί η προκοπή δεν έρχεται με αποχωρήσεις.
Η προκοπή έρχεται με δουλειά.
Με σχέδιο.
Με ανθρώπους που ξέρουν τι θέλουν.
Κι αυτό, μάτια μου, το φλιτζάνι δεν το δείχνει.
Ούτε σήμερα, ούτε αύριο.
Άντε, να δούμε.
Μ’ εκτίμηση,
Η Κατίνα η Καφετζού
✦ Ειδική στις προβλέψεις, στις αποχωρήσεις και στο σανό ✦
Διάβασε το φλιτζάνι σου – η αλήθεια είναι μέσα. Ακόμα κι αν δεν σου αρέσει αυτό που βλέπεις.
