Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική αποκτά χαρακτηριστικά θεατρικής παράστασης — με σενάριο, σκηνοθεσία και ρόλους μοιρασμένους εκ των προτέρων. Το έργο που παίζεται αυτόν τον καιρό στη ριζοσπαστική Αριστερά έχει τίτλο που δεν λέγεται δυνατά, αλλά όλοι τον υποψιάζονται. Πρόκειται για μια ιστορία όπου ο ασθενής μπαίνει στο χειρουργείο με την υπόσχεση ότι θα βγει πιο δυνατός, ενώ την ίδια ώρα κάποιοι έξω από την αίθουσα έχουν ήδη αρχίσει να μοιράζουν τα υπάρχοντά του.
Πρώτα Σε Ακινητοποιούν, Μετά Σε Κηδεύουν Χωρίς Κανείς να το Καταλάβει
Η μέθοδος έχει τρία βήματα, δοκιμασμένα και απολύτως αποτελεσματικά. Στην αρχή επιχειρείς να ξεμπερδέψεις γρήγορα — ένα καθαρό χτύπημα, μια οριστική διάλυση. Αν συναντήσεις αντίσταση, αλλάζεις τακτική: περνάς στον έλεγχο. Το κόμμα δεν είναι απλώς ένα κτίριο και μερικές σφραγίδες — κουβαλά μνήμη, ανθρώπους, δομές, μια ολόκληρη ιστορία που μπορεί να φανεί χρήσιμη σαν πρώτη ύλη. Το τρίτο στάδιο είναι το πιο ύπουλο: δεν το διαλύεις, δεν το ελέγχεις καν φανερά — το αδρανοποιείς. Το αφήνεις να υπάρχει, αλλά του κόβεις κάθε δυνατότητα να κινηθεί. Σαν να κρατάς έναν άνθρωπο ζωντανό αλλά δεμένο στο κρεβάτι, περιμένοντας να σβήσει μόνος του.
⚠️ Το Τέχνασμα της Ουδετερότητας:
Αυτό που προκαλεί πραγματική κατάπληξη είναι το πώς όλη αυτή η διαδικασία φοράει το προσωπείο της «υπεύθυνης στάσης» και της αποφυγής συγκρούσεων. Στην ουσία όμως, έχουμε να κάνουμε με έναν πλήρη πολιτικό αφοπλισμό, μεταμφιεσμένο σε σύνεση και ανωτερότητα. Η γάτα που προσποιείται τον χορτοφάγο όταν της παίρνουν το κρέας.
Οι Κηδεμόνες που Έγιναν Νεκροθάφτες
Το πιο εξωφρενικό κομμάτι αυτής της ιστορίας είναι ότι όλο το εγχείρημα παρουσιάζεται ως «σεβασμός της αυτονομίας» ενός πολιτικού φορέα, τη στιγμή ακριβώς που άνθρωποι οι οποίοι έχουν ήδη υπογράψει αλλού εμφανίζονται ως εισηγητές αποφάσεων για το κόμμα που υποτίθεται ότι άφησαν πίσω τους. Είναι σαν να παραιτείσαι από μια εταιρεία, να πιάνεις δουλειά στον ανταγωνισμό, και μετά να γυρνάς πίσω για να υποδείξεις στο προηγούμενο αφεντικό σου ποιον να προσλάβει και ποιον να απολύσει.
Έχει ειπωθεί πολλές φορές ότι η Αριστερά δεν μπορεί να σταθεί όρθια αν χάσει την ηθική της. Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι η απόδειξη: υπόγειες διαδρομές, μισόλογα, παρασκηνιακές συμφωνίες και ένα κόμμα που κρατιέται τεχνητά στη ζωή, όχι για να πολεμήσει, αλλά για να υπογράψει μόνο του τη ληξιαρχική πράξη θανάτου του όταν έρθει η ώρα.
Το διακύβευμα είναι πλέον ορατό δια γυμνού οφθαλμού: ή ο ΣΥΡΙΖΑ θα διεκδικήσει την ύπαρξή του ως αυτόνομη πολιτική οντότητα, ή θα παρακολουθήσει την ιστορία του να γίνεται οικοδομικό υλικό για φιλοδοξίες άλλων. Το σχέδιο έχει όνομα — «σκοτώστε τον, αλλά μη φαίνεται… έγκλημα». Οι ηθοποιοί παίζουν τους ρόλους τους, οι συγγραφείς έχουν παραδώσει το κείμενο εδώ και μήνες. Το μόνο ερώτημα που κρέμεται ακόμα στον αέρα είναι αν το κοινό θα χειροκροτήσει ή θα σηκωθεί να φύγει από την παράσταση.
