Πάνω από δέκα μεγάλα περιστατικά σε δύο χρόνια – Από τον Ασπρόπυργο και τη Σίνδο μέχρι το Ωραιόκαστρο και το Μαρκόπουλο, το ερώτημα παραμένει: το σύστημα ελέγχου λειτουργεί;
Δημήτρης Γιαλουράκης | 27 Ιουλίου 2026 ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Οι εικόνες είναι πια οικείες. Μαύρα σύννεφα καπνού υψώνονται πάνω από βιομηχανικές περιοχές, το 112 στέλνει μηνύματα σε κατοίκους να κλείσουν πόρτες και παράθυρα, και οι πυροσβέστες δίνουν μάχη για ώρες με υλικά που τροφοδοτούν τις φλόγες σαν καύσιμη ύλη. Δεν είναι η πρώτη φορά. Ούτε η δεύτερη. Τα τελευταία δύο χρόνια, ένα μοτίβο επαναλαμβάνεται: μονάδες ανακύκλωσης που τυλίγονται στις φλόγες.
Η καταγραφή των περιστατικών δεν είναι εύκολη. Πολλές φωτιές δεν χαρακτηρίζονται επίσημα ως «εργοστάσια ανακύκλωσης», αλλά ως χώροι διαχείρισης αποβλήτων, αποθήκες ανακυκλώσιμων υλικών ή βιομηχανικές εγκαταστάσεις. Ωστόσο, τα περιστατικά που έχουν καταγραφεί δείχνουν ένα ανησυχητικό μοτίβο.
Δύο χρόνια, δώδεκα μεγάλες φωτιές
Από τον Ιούνιο του 2025 μέχρι και τον Ιούλιο του 2026, καταγράφονται πάνω από δέκα μεγάλες πυρκαγιές σε μονάδες ανακύκλωσης σε όλη τη χώρα. Το 2025, η φωτιά στον Ασπρόπυργο, στη Σίνδο Θεσσαλονίκης, στη Μάνδρα, αλλά και σε Κιλκίς, Αλεξανδρούπολη, Μυτιλήνη και Αιγιάλεια.
Το 2026, η ίδια εικόνα: Ωραιόκαστρο, Ομορφοχώρι Λάρισας, Ασπρόπυργος ξανά, Μαρκόπουλο Αττικής. Η λίστα μεγαλώνει, οι αποστάσεις μικραίνουν, τα ερωτήματα παραμένουν.
«Το θέμα δεν είναι να βιαστεί κανείς να μιλήσει για αιτίες χωρίς στοιχεία. Το θέμα είναι γιατί ένας συγκεκριμένος τύπος εγκαταστάσεων εμφανίζεται τόσο συχνά στο δελτίο πυρκαγιών»
«Η ανακύκλωση είναι απαραίτητη. Αλλά μια σύγχρονη χώρα δεν μπορεί να αποδέχεται ότι κάθε λίγους μήνες μια μονάδα ανακύκλωσης γίνεται εστία πυρκαγιάς και τοξικού καπνού»
Πλαστικά, χαρτί, ελαστικά – Η εύφλεκτη ύλη της ανακύκλωσης
Οι μονάδες ανακύκλωσης διαχειρίζονται υλικά υψηλής θερμιδικής αξίας: πλαστικά, χαρτί, ελαστικά, συσκευασίες, μέταλλα και σύμμεικτα απόβλητα. Όταν συγκεντρώνονται σε μεγάλες ποσότητες, δημιουργούν τεράστιο θερμικό φορτίο και δυσκολεύουν την κατάσβεση. Το πρόβλημα δεν είναι τα υλικά. Είναι ο τρόπος που αποθηκεύονται και ο έλεγχος που ασκείται.
Η συχνότητα των περιστατικών γεννά ένα ερώτημα που υπερβαίνει την κάθε επιμέρους φωτιά: το σύστημα ελέγχου λειτουργεί;
Τα ερωτήματα που περιμένουν απάντηση
Η πολιτεία οφείλει να δώσει απαντήσεις σε συγκεκριμένα ερωτήματα. Πόσοι έλεγχοι πυρασφάλειας γίνονται στις μονάδες αυτές; Πόσες εγκαταστάσεις τηρούν πραγματικά τις προδιαγραφές; Υπάρχουν επαρκή συστήματα αυτόματης πυρόσβεσης; Υπάρχουν όρια στην ποσότητα υλικών που μπορούν να αποθηκεύουν;
Η ανακύκλωση είναι απαραίτητη για το περιβάλλον και την κυκλική οικονομία. Αλλά μια σύγχρονη χώρα δεν μπορεί να αποδέχεται ότι κάθε λίγους μήνες μια μονάδα ανακύκλωσης γίνεται εστία πυρκαγιάς και τοξικού καπνού. Όταν ένα φαινόμενο επαναλαμβάνεται, δεν αρκεί να εξετάζεις μόνο τη φωτιά. Πρέπει να εξετάσεις και το σύστημα που επιτρέπει να ξεσπά ξανά και ξανά.
