Με λένε Κατίνα. Καφετζού τριάντα χρόνια. Και αν κάτι έχω μάθει, είναι ότι η πολιτική δεν είναι χώρος. Είναι κρεβάτι. Μεγάλο. Και όχι με την έννοια που νομίζει ο κόσμος. Εδώ δεν ξαπλώνει κανείς για να ξεκουραστεί. Ξαπλώνουν όλοι για να μην σηκωθούν ποτέ.

Σήμερα μπήκε ένας τέτοιος. Καλοσιδερωμένος. Από αυτούς που το κοστούμι κάθεται καλύτερα από τις ιδέες. Κάθεται απέναντί μου. Δεν λέει πολλά. Δεν χρειάζεται. Οι περισσότεροι που έρχονται εδώ δεν θέλουν να μάθουν. Θέλουν επιβεβαίωση ότι αυτό που ήδη έχουν αποφασίσει… το είπε και το φλυτζάνι.

«Κατίνα… πες μου τι βλέπεις», λέει. «Βλέπω πολλή παρέα», λέω. Χαμογελάει. «Καλή;» «Σφιχτή», απαντάω. Και γυρνάω το φλυτζάνι. Αμέσως φαίνεται το πρόβλημα. Καρέκλες. Πολλές καρέκλες. Αλλά όχι ακίνητες. Κινούνται μόνες τους. Σαν να έχουν συμφωνήσει μεταξύ τους να μην μείνει καμία άδεια. «Τι είναι αυτό;» λέει. «Ανακύκλωση θέσεων», λέω. Δεν γελάει. Γιατί κατάλαβε.

Το φλυτζάνι συνεχίζει. Και τώρα βλέπω κάτι πιο σοβαρό. Οι καρέκλες δεν είναι αντικείμενα. Είναι σχέσεις. Και οι σχέσεις αυτές έχουν ένα χαρακτηριστικό: δεν σπάνε. Απλώς αλλάζουν ιδιοκτήτη. «Προχωράει κάτι;» λέει. «Προχωράει», απαντάω. «Προς τα πού;» Γυρνάω το φλυτζάνι λίγο πιο αργά. Και εκεί φαίνεται η αλήθεια. Δεν υπάρχει “προς”. Υπάρχει “μέσα”. Μέσα στο ίδιο σύστημα. Μέσα στις ίδιες καρέκλες. Μέσα στους ίδιους ανθρώπους που απλώς αλλάζουν θέσεις σαν να αλλάζουν πλευρό στον ύπνο.

Και τότε το φλυτζάνι κάνει κάτι περίεργο. Δείχνει καρδιές. Πάνω στις καρέκλες. Αλλά όχι κανονικές καρδιές. Καρδιές που χτυπάνε μόνο όταν πλησιάζει η κάμερα. «Αυτό τι είναι;» λέει. «Συναίσθημα», απαντάω. Με κοιτάει. «Σοβαρά;» «Όσο σοβαρό μπορεί να είναι κάτι που εξαφανίζεται όταν σβήνουν τα φώτα.» Κάνει ένα μικρό νεύμα. Σαν να το ήξερε ήδη.

Το φλυτζάνι όμως συνεχίζει την αποκάλυψη. Οι καρέκλες τώρα αγκαλιάζονται. Όχι μεταξύ τους. Με τους ανθρώπους. Και αυτή η αγκαλιά έχει έναν κανόνα: δεν αφήνει εύκολα. «Δηλαδή;» λέει. «Δηλαδή δεν είναι ότι αγαπιούνται μεταξύ τους», λέω. «Είναι ότι έχουν δεθεί με το ίδιο έπιπλο.» Σιωπή. Μεγάλη. Από αυτές που δεν χρειάζονται εξήγηση γιατί την έχουν ήδη καταλάβει.

Ο πελάτης σηκώνεται. Πληρώνει αργά. «Είναι πάντα έτσι;» λέει. «Όχι», απαντάω. «Πότε αλλάζει;» «Όταν σπάει η καρέκλα», λέω. Δεν γελάει. Και φεύγει. Και εγώ μένω. Με το φλυτζάνι. Που τώρα δεν δείχνει τίποτα. Γιατί όταν οι καρέκλες ηρεμούν… το σύστημα κάνει ότι κοιμάται.