Όταν το μυαλό φιλοξενεί απρόσκλητους επισκέπτες – Και εκείνοι γίνονται μόνιμοι κάτοικοι

Ξυπνάς ένα πρωί και βρίσκεσαι μόνος – Η πρώτη αντίδραση καθορίζει τα πάντα

Η στιγμή της απόφασης – Φεύγεις ή μένεις;

Ξυπνάς ένα πρωί και βρίσκεσαι μόνος σου. Το περιβάλλον γύρω σου είναι νέο, αφιλόξενο, ενίοτε και εχθρικό. Δεν γνωρίζεις τη ροή των γεγονότων, ούτε τη χρονική σου παραμονή. Η πρώτη ερώτηση που έρχεται στο μυαλό είναι πάντα η ίδια: πώς αντιδράς; Φεύγεις, κάθεσαι, αγοράζεις ή πουλάς;

Η απάντηση, ωστόσο, δεν είναι ποτέ απλή. Εξαρτάται από το ποιος είσαι, από το τι κουβαλάς μαζί σου – και κυρίως, από το τι σου λέει εκείνη η μικρή εσωτερική φωνούλα που όλοι έχουμε. Εκείνη η φωνή που είτε σε ωθεί στην «άτακτη οπισθοχώρηση» είτε σε παρακινεί να μείνεις και να παλέψεις.

Ο δρόμος της φυγής – Η ασφάλεια του μισοφθαρμένου καναπέ

Πολλοί επιλέγουν την οπισθοχώρηση. Και η επιλογή τους, ας είμαστε ειλικρινείς, είναι σεβαστή. Παραδείγματα τρικλοποδιάς, βουτιάς στο κενό, πυροβολισμού στο γόνατο την ώρα της ανόδου – όλα αυτά είναι εδώ, παρόντα και τρανταχτά. Δεν έχουμε όλοι το ίδιο στομάχι, ούτε το ίδιο τσαγανό.

Υπάρχουν λοιπόν εκείνοι που προτιμούν την ασφάλεια του μισοφθαρμένου καναπέ, αγναντεύοντας τη ροζέτα του φωτιστικού στο ταβάνι. Ο καυγάς με το δελτίο ειδήσεων μπροστά στη smart TV και η ανάταση του δείκτη σε παλλόμενη κατάσταση έχουν εξελιχθεί σε εθνικό σπορ. Και ποιος μπορεί να τους κατηγορήσει;

Ο δρόμος της παραμονής – Χτίζοντας τη δική σου παρέα

Αν όμως είσαι πλασμένος για να συνθέτεις, τότε μένεις. Περιπλανιέσαι στην αύρα του καθενός, αγοράζεις ενέργεια και συχνότητες, προσπαθώντας να δημιουργήσεις το δικό σου παζλ, τη δική σου παρέα. Και ναι, θα βρεθεί σε κάθε άνθρωπο εκείνο το κάτι που θα έδινε τη σωστή πινελιά στον πίνακα της νέας δημιουργίας.

Άλλα χρώματα πιο έντονα, άλλα πιο σκούρα. Κάποιες μορφές γεμάτες αθωότητα, άλλες πάλι μυστηριώδεις με δύσκολους κωδικούς αποκρυπτογράφησης. Όλες τους, ωστόσο, είναι απαραίτητες και χρήσιμες για τον τελικό σκοπό, για τον στόχο που έχει μπει εξαρχής στο υπάρχον περιβάλλον. Η κατάκτηση του τάδε, η επιτυχία του δείνα.

«Θα μου πεις τώρα, στήνεις δίπολο; Θα σου πω τώρα: στήνεις δίκοπο…»