Με λένε Κατίνα.
Είμαι καφετζού.
Τριάντα χρόνια τώρα κοιτάζω φλιτζάνια.
Ξέρω τι λένε.
Ξέρω τι κρύβουν.
Και σήμερα δεν θα μιλήσουμε για έρωτες, για χρήματα ή για πεθερές.
Θα μιλήσουμε για αποχωρήσεις.
Από εταιρίες.
Από σχέσεις.
Από κόμματα.
Και από τον παλιό σου εαυτό.
Όλες το ίδιο πράγμα είναι.
Το φλιτζάνι δεν κάνει διάκριση.
Το βλέπω συχνά.
Έρχεται ο πελάτης.
Κάθεται απέναντί μου.
Κοιτάζω το φλιτζάνι.
Βλέπω πόρτες.
Βλέπω κατώφλια.
Βλέπω έναν άνθρωπο που πατάει στη ράμπα εδώ και μήνες, μα ακόμη δεν έχει κάνει το βήμα.
Και ξαφνικά βλέπω την έξοδο.
Μεγάλη έξοδος.
Ανησυχώ.
«Πρόσεχε παιδί μου», του λέω.
«Βλέπω έναν διάδρομο. Στο βάθος έχει φως.»
Κι εκείνος χαμογελά.
«Είναι ευτυχία;»
«Όχι παιδί μου.»
«Τότε;»
«Είναι αποχώρηση.»
«Η αποχώρηση και η ήττα μοιάζουν. Από το φλιτζάνι όμως φαίνονται διαφορετικές.»
Το φλιτζάνι τα ξέρει όλα.
Έχει δει ανθρώπους να φεύγουν μετά από είκοσι χρόνια.
Να αφήνουν το γραφείο τους σαν να φεύγουν από κηδεία.
Να κρατάνε το κουτί με τα προσωπικά τους σαν να κρατάνε στάχτες.
Και ν’ αφήνουν τον καφέ τους μισοπίτη.
Έχει δει σχέσεις να τελειώνουν.
Να πακετάρουν ζωές σε σακούλες.
Να κοιτάζουν για τελευταία φορά τον άνθρωπο που είχαν απέναντί τους στο τραπέζι.
Και να φεύγουν.
Με βήμα βαρύ, μα με πλάτη ίσια.
Έχει δει αποχωρήσεις από κόμματα.
Ν’ αφήνουν πίσω τους σημαίες, ιδανικά και ψέματα.
Να θυσιάζουν μια ολόκληρη πορεία για μια στάση.
Γιατί ήρθε η στιγμή που η αξιοπρέπεια βάρυνε πιο πολύ κι απ’ το βραχνά.
Και μετά είναι οι άλλες αποχωρήσεις.
Οι αποκομίσεις.
Αυτές που γίνονται μέσα στο κεφάλι σου.
Ξυπνάς ένα πρωί κι αποφασίζεις.
Όχι πια.
Όχι αυτός ο φόβος.
Όχι αυτή η ανασφάλεια.
Όχι αυτή η συνήθεια που σε κρατάει πίσω.
Αποχωρείς από τον παλιό σου εαυτό.
Και αυτή είναι η πιο δύσκολη απ’ όλες.
Γιατί όσο και να φεύγεις, η σκιά σου σ’ ακολουθεί.
Τα σημάδια στο φλιτζάνι που λένε «φύγε»:
- Ξυπνάς και η καρδιά σου έχει βαρεθεί τον ρυθμό της καθημερινότητας.
- Το πρωινό σου έχει γεύση από υποχρέωση, όχι από ζωή.
- Η σκέψη της παραμονής σε κουράζει πιο πολύ κι απ’ τη φυγή.
- Η αναπνοή σου γίνεται ρηχή κάθε φορά που πατάς το πόδι σου μπαίνοντας.
- Έχεις σταματήσει να ονειρεύεσαι μ’ ανοιχτά μάτια.
- Κοιτάς το φλιτζάνι σου και βλέπεις μόνο κατακάθι.
Γι’ αυτό σας το λέω.
Το φλιτζάνι δεν λέει ψέματα.
Αν κάποια μέρα νιώσετε ότι ήρθε η ώρα να φύγετε – απ’ τη δουλειά, απ’ τη σχέση, απ’ τη βεβαιότητα που σας πνίγει – μην το φοβηθείτε.
Πιείτε έναν καφέ.
Καθίστε ήσυχα.
Κοιτάξτε το φλιτζάνι.
Και θυμηθείτε το μεγάλο μυστικό της ζωής:
Δεν φεύγεις επειδή δεν αντέχεις.
Φεύγεις επειδή ξέρεις πως αξίζεις κάτι καλύτερο.
Και πότε το ξέρεις αυτό;
Όταν κοιτάς πίσω σου και δεν νιώθεις πικρία.
Όταν η πόρτα κλείνει απαλά, χωρίς τσαμπουκά.
Όταν καταλαβαίνεις πως η αποχώρηση δεν είναι τέλος.
Είναι η αρχή μιας άλλης διαδρομής.
Αυτής που δεν ξεκινάς επειδή πρέπει.
Αλλά επειδή το επέλεξες μόνος σου.
Κι αυτό το φλιτζάνι, στην άκρη του τραπεζιού, σου το έδειξε.
Μ’ εκτίμηση,
Η Κατίνα η Καφετζού
✦ Ειδική στις προβλέψεις, στις αποχωρήσεις και στα νέα ξεκινήματα ✦
Διάβασε το φλιτζάνι σου – η αλήθεια είναι μέσα.
